Gisteren zeilden we onverwachts de haven binnen waar ik vorig jaar letterlijk was weggerend. Toen rende ik weg voor de donkere wolken die zich figuurlijk om mij heen verzamelde. Ik rende omdat ik niet wist hoe en waar ik kon schuilen.

Bij het binnen varen van deze haven bekroop mij weer heel even diezelfde angst als toen. Alleen weet ik nu wel hoe en bij wie ik kan en mag schuilen. De donkerte bleef op afstand, rennen hoeft niet meer.

Vanochtend, bij het verlaten van de haven, kwamen we twee meeuwen tegen. Zij aan zij, samen turend over het water. Net als wij. Wat fijn om nu, een jaar later, hier zo samen weg te varen.