Turen aan de horizon.

Wanneer je turend naar de horizon kijkt, wil je varen op de golven van de zee. Als de wind dan waaien gaat en zelfs de meeuwen liever lopen gaan, is het tijd om af te meren.Op zoek naar wat de golven zullen brengen. En als je uiteindelijk de wind, de golven en het tij tot…

Lentedans

Ze beweegt als de wind. Draaiend danst ze waar haar voeten gaan, schijnbaar doelloos, volgestopt met onbevangen richting. Terwijl ik zittend op mijn bankje als een oude eik haar deinen volg. Haar dansen doet mij strammer lijken. Toch herkennen we elkaar in de korte twinkeling van onze ogen. Dat wat ik al weet en zij…

Stil lawaai.

Op mijn papier verscheen een kerkje, stilletjes sprankelend in afwachting van de nacht. De eerste sterren durven zich te tonen, een uil zoekt haar ontbijt. De stilte is een vreemdsoortige muziek. Ze heeft haar eigen ritme, rustig en toch opzwepend. De beat wordt gevormd door het kloppen van mijn hart. Ka-boem, ka-boem, ka-boem. In mijn…

Dansen op de wind.

Op een koude december ochtend bezoek ik de vogels op het duin. Het eerste ochtendlicht speelt met de nevel die zachtjes opstijgt uit het zand, twee meeuwen ruziën om een restje vis. Wat verderop zoekt een groepje strandlopers naar een hapje pier. Stil kijk ik toe. Ik ruik het zand, de vogels en het wad….

De dans van afscheid.

Nog geen uur geleden wuifde alles in haar lijf van opgewondenheid. Zijn laatste kus nog op haar hand. Daar op de kade danst ze nu het eeuwige lied van afscheid nemen, in elke handbeweging de belofte van een latere ontmoeting, in haar hart de angst dat deze er niet zal zijn. Ze wuift de dag…

Nachtvisser

“In het water drijven donkere schaduwen. Met mijn knieën opgetrokken probeer ik zo stil mogelijk te zitten bij de rand van mijn boot. De dunne planken onder mijn voeten zijn de enige scheiding tussen mij en de zwarte diepte om mij heen. Uit het water klinkt een droevig maar o zo aanlokkelijk lied. “Nachtvisser, nachtvisser, hoor je mij niet?” Hoe ik…

De dronkaard.

Een goede drinker was hij niet. De ochtend bleek altijd verder weg dan de bodem in zijn glas. Avond aan avond het zelfde verhaal. Zijn eerste glas dronk hij om wakker te worden, het tweede maakte hem blij. Bij drie kwam de moed, voor even maar. Met elke slok werd hij meer en meer de vreemdeling die…

Zolder

  De vloer waarop ik rust duwt aangenaam hard in mijn rug. Ik voel hoe de versleten planken langzaam hun afdruk achterlaten in mijn huid. Ik strek mijn armen, mijn vingertoppen spelen hun eigen spel met de stofjes die in het schijnsel van het licht naar beneden dwarrelen. Een enkeling vindt de weg naar mijn neus, kriebelt…